Muza jego mać!
Eviva l'arte! Człowiek zginąć musi - cóż, kto pieniędzy nie ma, jest pariasem, nędza porywa za gardło i dusi - zginąć, to zginąć jak pies, a tymczasem, choć życie nasze splunięcia niewarte: Eviva l'arte! (…) Niechaj pasie brzuchy nędzny filistrów naród! My, artyści, my, którym często na chleb braknie suchy, (…) możemy z głodu skonać gdzieś pod progiem, (…) więc patrzym na tłum z głową podniesioną, (…) Eviva l'arte! (K. Przerwa-Tetmajer, 1894 r.) Jeśli wybierzesz się w podróż autobusem do Krakowa i zdecydujesz na spacer od Dworca w stronę Starego Miasta, wyszedłszy z tunelu na światło słoneczne, ujrzysz po lewej plac Świętego Ducha. Tam pyszni się gmach teatru im. Słowackiego, stanowiąc jaskrawy - choć piękny - dysonans pośród średniowiecznych zabytków. Dysonans ów dotyczy nie tylko architektury, ale przede wszystkim kontrowersji na temat powstania budynku. W 1244 r. biskup Prandota ufundował klasztor bractwa zakonnego duchaków (od Ducha Świętego) wraz z pr...